İnsancıklar
174 yıldır her kuşağın başucu yazarlarından olma özelliğini koruyan Dostoyevski’nin Dünya edebiyatına ilk armağanıdır “İnsancıklar”. rusça adı “yoksul/zavallı insanlar” anlamına gelse de türkçe’ye “insancıklar” olarak çevrilen bu eseri dönemin ünlü şairi Nekrasov okuduğunda “Yeni Gogol doğdu” müjdesini vermiş, Belinski Dostoyevski’deki büyük yeteneği fark ederek onu övgülere boğmuş.
Kitap yaşlı bir devlet memuru ile uzaktan akrabası olan genç bir kızın karşılıklı mektuplarından oluşuyor. İkisi de yalnız ve fakir olan bu iki insanın birbirlerine duyduğu samimi duyguları, hayata tutunma ve karşılıklı destek olma çabalarını okurken sıradan insanların fırtınalı iç dünyalarında geziyormuş gibi hissediyorsunuz.
Üç kuruş parası ile yaşama tutunmak için çabalayan, dış görünüşleri ile yargılanan ve hor görülen insanların acıklı hikayesi bu. Gogol’un “Palto”sunu okurken hissettiğim duyguların aynısını yaşadım okurken.
Son olarak kitabın adından bahsetmek istiyorum. Türkçe’de tam karşılığı (“Zavallı/Fakir İnsanlar) varken neden “İnsancıklar”?
Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda?
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.