Favori bilim-kurgu kitabımı sanırım buldum. Tek bir hikayeye ya da tek bir ana karaktere sığınmamış kitap. Bir sürü hikaye ve bir sürü karakter anlatılmış. Bir ana karakter üzerine kurulmamış, onun ütopik serüvenlerini anlatmamış. Kısa kısa bir sürü hikaye işlenmiş. Hikayelerin ortak noktası insanoğlu-kötü karakterimiz.
“İnsanın içindeki insan olmayanı görmeyi yeğlerim.” diyor Mars Yıllıklarında Bradbury.
Bize bizi anlatıyor bu kitapta. İçimizdeki acımasızlığı yüzümüze çarpıyor; insanoğlu budur, bundan öteye de gidemez diyor.
İnsanoğlu olarak nereye gidersek gidelim içimizde bizimle beraber hırslarımızı, açgözlülüğümüzü de götürüyoruz. Bu da beraberinde yıkımı ve yok olmayı getiriyor.
Bilimde, sanatta ilerledikçe daha iyi bir hayat yaşamak daha iyi insanlar olmak mümkünken biz ne yapıyoruz? Birbirimizi ve nihayetinde de kendimizi yok ediyoruz.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.