Kitap flash back tarzında. Geçmişten ve günümüzden bölümler var. Ben severim bu tarzı ama sevmeyene de eziyet olduğu bir gerçek. Baştan söyleyeyim flash back tarzını sevmeyen hiç bulaşmasın.
Aslında kitap tv de bolca izlediğimiz ve sonra lavobaya gidip kustuğumuz doğu, töre, birine sevdalı ama başkasına beşikten kertilmiş genç oğlan, öksüz, yetim, hiçbir şeye sesi çıkmayan, çabuk korkutulan saf bir kız ve şirret bir konak hanımı gibi unsurların hepsini barındırıyor.
Konunun içeriğinin bu olduğunu anladığım an ben ne okuyacağım dedim. Biliyorum belki bu kitabı dizi olarak tv de izlesem yine gidip kusabilirdim - ya var ya çok büyük sallıyorum şu an. Hercai ilk çıktığında üç bölüm arka arkaya izlemiştim - ama kitabı okurken öyle olmadı. Dört günde bitirmeyi plânlamıştım ama iki gün zor durdu elimde.
Kitap genel olarak çok güzeldi ama bir şey dikkatimi çekti. Yazar bir bölümde olayları karakterin ağzından anlatırken bir bölümde izleyici ağzıyla anlatıyor. Mesela bir yerde Berhan oğluna baktı derken başka bir yerde oğluma baktım diyor. Bu bir yazım tekniğiyse cahilliğimi hemen unutun lütfen
Beni kitaptan daha çok yazarın en arkaya düştüğü not etkiledi. Kitabın bitmesine yakın kendi hayatında yaşadığı bir olay doğrultusunda kitabı baştan yazmak pahasına kötü son yazdığı bir karakter için iyi bir son yazmaya karar vermiş ve bütün kitabı baştan yazmış.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.