10 Yorum
Bu yorum görüntülenemiyor
Ya ilk başlarda gerçekten kafana takıp üzülüyorsun belki ama kimse daim değil. Nasıl olsa bitecekti. Sen ne kadar seversen sev, bitecekti. Demek ki daha iyisi ve daimi gelecekmiş ki karşına bu yaşadığın ne varsa bitmiş. Şimdi geçip de "OY NOSOL ONOTOCIGOZ, ONOTOMOYOZ" ne bilim ney demeye gerek yok. Gerçekci olalım. Insansin, unutursun. Acına üzülme çünkü zaten ruh acıyla beslenir. Ne varsa yaşadığın, sana tecrübe getirir.
Ben bu şekilde avutmuştum kendimi. Sonra unuttum ve gerçekten haklı olduğumu anladım.
Üstünden seneler geçse bile o anı unutamıyorum. Hep bir korku hep bir endişe. Saklamıyorum. Söyleyince gerçekten üzülmüyorlar biliyorum. Ama içimi döküyorum. Söylemekten korkmuyorum da hala o benim hayatımı s*ken heriften ödüm kopuyo
Reklam
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.