"Thomas oturdu ve denize baktı" Böyle bir cümlenin sadeliği ile başlayan kitap yine, " Thomas ilkel görüntü seline baktı..." cümlesi ile son buluyor. Bu iki cümle arasında Blanchot'un üzerinde özellikle durduğu 'Ölüm' var. Onun ölümü bir başlangıç hikayesi. Tıpkı Hegel'in 'Ruhun yaşaması ölümle başlar' cümlesi gibidir.
Thomas'ın karanlığı onun kıpırtısızlığındadır, durağanlığındadır. Kendine yabanacılaşarak kendine varmayı hedefleyen bir karakterdir Thomas. Bu durağanlık Thomas'ı varmak istediği asıl kendisine ulaştırmak içindir. Böylece Thomas anlatılagelemeyen bir karakter olarak karşımıza çıkar.
"Varoluşum, gerçekleştirdiğim her eyleme karşı, aynı eylemi gerçekleştirmeyerek meydana getiren namevcut birinin varoluşuna dönüştü tamamıyla."
Roman, son iki bölüm olan deneme ve inceleme dışında Thomas'ın karakterini derinlemesine aktarır okuyucuya. Burada karşımıza basit bir romanın dışında, felsefe içinde yüzülen bir denizde buluruz kendimizi. Yazarın etkilendiği Valery, Hegel, Kafka, Nietzsche ile karşılaşırız. Onun ölüm üzerine olan ilgisi, ölümü deneyimlemekle ve bunun üzerine tarifi olageldiği kadarıyla anlatmakla okuyucunun karşısına çıkar.
Blanchot bu ilk romanıyla hem felsefede hem edebiyatta gözleri üzerine çekmiştir.
·
163 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.