Gönderi

Oblomov...
Aşkı bilmeden aşkı okumak. Bu hayatta İlya İlyiç kadar derin bir sevgi duymadan onun sevgisini anlamaya çalışmak. Benim okurken yaptığım bu. Yazar o kadar iyi işlemiş ki aşkı, aşkı bilmeden okuyan beni bile gülümsetti, heyecanlandırdı. Kitap ayracımı bir sonraki durağıma bıraktığımda aklıma düştü. Onların mutluluğuna canlanan sırıtmam şu soru ile soldu. Peki ben ne zaman bu kadar vurulurum? Böyle bir sevginin ortasında bulacak mıyım kendimi? Kim bilir belki hiç kimseyi o kadar sevmem. Hep hoşlanır bırakırım aynı şimdiki gibi. Hep böyle sürüp gireceğini düşünüyorum zaten çünkü içimde canlanmıyor hiçbir şey ama benim tam bu yaşımda sevmeyi öğrenmem gerek değil mi ki sevmeye üşeniyorum. Kim bilir belki biri gelir öğretir...
·
1 Gösterim
2 Yorum
Böyle bir aşkın içinde yaşanan zorlukları unutmuşsun.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.