Kaan Murat Yanık ile tanışmam "Uzakların Șarkısı " ile başladı. Ama iyi ki de başlamış. Okuduğum her kitabından sonra hayranlığım bir kez daha artıyor. İyi ki de tanımışım, iyi ki.
Kitap da en çok da şu parçalar yüreğime dokundu onu da şuraya bırakıyorum, dileyen içinden alabildiğini alsın, dileyen de öylece baksın :) ;
"Yağacak olan tüm yağmurlardan sonra,
bir şiir daha koyacağım kucağına,
bir bebeğin uyurken el parmaklarının aldığı hallere benzeyecek
bu şiirin satırları..
Ve o zaman adı konulmamış bir adam olarak,
bana bir isim vermeni isteyeceğim senden.
Bana vereceğin isim, gülüşünle alakalı olmalı,
bunu hakettiğimi düşünüyorum,
ziyadesiyle...
Çünkü sana olan kırmızı zaafımı,
bu işveli dünyanın bana olan zaafından üstün tuttum daima.
Ben gerçekleri severim bilirsin,
büyülü gerçekler de dahil bu sevgiye.
Mesela seni anlatırken hiç cimrilik yapmıyorum,
yazmak bedava, düşünmek bedava nasıl olsa,
ee Allah biraz akıl da vermiş çok şükür
daha ne olsun.
Ama senin gerçekle hayal arasında tamamlanmamışlığın var ya,
o beni müşküle sokuyor biraz.
O yüzden şöyle tanımlıyorum seni
iyi dinle;
Eğer sen gerçeksen,
ki, herkes gerçek olduğunu söylüyor,
o zaman şiir diye açıklayabilirim mevcudiyetini.
Sen de bilirsin ki,
gerçekliğin son noktası şiirdir
ve ben şiiri pek severim.
Ötesi hayal meyal...
Ne diyeyim
güzel şiirsin vesselam. "
Kalemine, yüreğine, emeğine sağlık.
·
163 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.