İnceleme yapmayı pek sevmem fakat içimden "Tuğçe bu kitabı kesinlikle incelemelisin" diye geçirdim.
Albet Camus'a ait okuduğum ilk kitap Yabancı oldu. Tarzını ve dilini oldukça beğendim. Gayet hafif, her okuyucunun anlayabileceği bir dille yazılmış fakat ana temayı her okuyucunun anlayabileceğinden biraz şüpheliyim açıkçası. Eser tam anlamıyla bir vicdan muhasebesi. Ana karakterin, annesinin ölümünden sonra dış dünyaya verdiği tepkiler, yaptığı eylemler etik mi yoksa değil mi? Ölüm söz konusuyla etik bir davranış söz konusu olabilir mi? Herkes acısını aynı şekilde yaşayabilir mi? Ya da ölüme karşı hissedilen acının dışavurumu illa ki ağlamak, yasa bürünmek midir? Bunları sorgulamadıysanız eğer kitaptan hiçbir şey anlamamışsınız demektir.
Kitap iki bölümden oluşuyor ilk bölümde Meuesault'ın annesini kaybedişinden sonra hal ve hareketleri anlatılırken; ikinci bölümde bu hareketler sorgulanıyor. Yine ikinci bölümün sonunda bir paragraf var ki; insana güzel bir bakış açısı kazandırıyor -en azından bana kazandırdı.- Hepimiz belli bir yaşın üstündeki insanların davranışlarını acımasızca yargılayabiliyoruz bazen. Bu yaştan sonra evlenilir miymiş?, bu yaşta bu da yapılmaz yani tarzında cümleleri dilimize pelesenk ediyoruz. Fakat insan kaç yaşında olursa olsun daima hayata dair bir umut, yaşama başlayacak şeylere karşı bir arzu duyuyor. Hep görmezden gelsek de bu böyle. İnsan her yaşta mutlu olmak istiyor ve bunun için çabalıyor. Kitabın sonu bizlere bu konuda bir hayat dersi veriyor. Okumaya karar veren herkese şimdiden keyifli okumalar. :)
·
2 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.