Kitabı kâh ebeveyn kimliğimle kâh cocuk yanımla okudum. Ebeveyn yanim çocuğa bırakacağım mirasın sorumluluğunu hissederken, çocuk yanımla tekrar hissettim o masum günleri, saf çocukluk hallerini..
Ters köşe sorularıyla bize carpikliklarimizi gösteren bir yanı var kitabın. En çok da çocuğa dair yargılarımızı kıran, onun masumiyetinde kendimize dönmemizi salık veren yanını sevdim. Cocuğun gözünden bakınca bizim ebeveynin kibrimizin, büyümemiş yanlarımızın onun hayatını nasıl zorlaştırdigini farketmek çarpıcıydı.
İyi bir ebeveyn olmanın yolunun çocuk yanımızı iyilestirmekten geçtiğini okuyunca güçlü olmak adına ket vurduğumuz hislerimize, " baskasi ne der?" diye kendimiz olamamalarimiza gitti bir yanım.. Çocuğun iyileştirici gücü de burda sanırım, insana düşürdüğü iğneyi kendı içinde arama cesareti vermesinde..
Bunun için de neye mi ihtiyacımız var?
Sevgili tugbaakbeyinan 'in ifadesiyle; "cümlelere, kitaplara, tefekküre, duaya ve bir de ruha sükûnet salacak dostlara ihtiyaç var."
Ruha sûkünet salan yanıyla çok sevdiğim bir kitap oldu.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.