Puan vermedi·416 syf.··
Beğendi
·2020 12. kitabı
·10 günde okudu
·Okunma: 29 Aralık 2020 02:27
Aslında aklım karıştı demek istiyorum ama zaten aklım karışıktı bu yüzden aklım karıştı diyemiyorum.
Etkisinden çıkamıyorum, ilk defa Güray Süngü okuyorum ve okuduktan sonra geç kalınmışlığın burukluğuyla hemen Düş Kesiği ile aynı yıl yayımlanan Penceredene başlama kararı aldım.
Yazdığın romanın kahramanı olabilirsin bunu hayal edebilirsin ama bir sabah uyandığında bir meczup olan roman kahramanını yaşatabilir misin? M oluverdik birden kanınıza kadar hissediyorsunuz, bir yürüme serüveni ile başlıyorsunuz aslında çocukluğunuza yürüyorsunuz ama bu hem psikolojik hem de değil, zaten başka ne yapabilirsiniz ki insan nereye giderse gitsin dönüşü kendine değil midir ? Konudan konuya atlayacağım böyle anlatmak istiyor canım. M köpeğini öldürüyordu ama insanların dikkatini köpekler çekmiyor demekki sonra karısını öldürmek zorunda kalıyor. Halbuki ben köpekten daha çok etkilenmiştim(köpek o köpek değil) spoiler vermeden ilerlemem gerekiyormuş gibi hissediyorum. Neyse köpeğe takılmayalım şimdi.
Benim adım M diyor, var olduğunu bildiriyor. Mana benim ihtiyacım olan şeyi, kendimi ifade edişimi kusursuz biçimde gerçekleştirmiş olmamda, diyor. Önce var olmalısınızdır diye de ekliyor. Var oluş kendini bilip anlamakmış meğer, kimselerin size olduğunuzdan başka mana yükleyememesiymiş, kendiniz olursanız başkalarının sizi istediği kefeye koyması mümkün değilmiş. Var olup olmadığımı sorgulardım hep bu düşüncelerden sonrada sorguladım ama bunu hiç bir zaman bilemeyecekmişim gibi geliyor. Her neyse bu da kahramanımızın asıl çabasının var olmak olduğunu gösteriyor. Kendini yazarının amacına adayan M sonuna kadar yaşıyor karakterini, sokaklarda yatıyor, çocukluğunda gittiği parkta yürüyor, eskiden yaşadığı eve gidip iyiliği güzelliği buluyor(efendiler). Amacımız kitabın olay örgüsünü anlatmak değil tabi süngünün verdiği mesajlar. İnsanı önemseyip aslolanı ön plana çıkarışı. Saatlerce yazarız buraya insan niteliklerini. Ama insanın yabancılaşması anlatmaya değer gördüklerindendi. İnsan kendi içinde kaybolur, kayboluyordu yabancılaşıyordu insan kendisine bile. O kadar çok insan niteliğini barındırıyor ki bu roman uzun uzadıya yazasım yok kendi içinde yaşayanlardanım ben de. Konuşurken yalnızlaşıyorum okurken içimde bir dünya karmaşa insanız işte anlamlandırması güç.
·
110 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.