Edebiyatta anti-kahramanlar ile tanışma serüvenim Dorian Gray'in Portresi ile başlamıştı. O günden beri anti-kahramanlara karşı ayrıca bir ilgim oluştu. Peşinden Dr. Jekyll ile Mr. Hyde ve Uğultulu Tepeler (Heatcliff) geldi. En sonunda ise Zamanımızın Bir Kahramanı namıdiğer "Aleksandroviç Peçorin"... Zamanımızın Bir Kahramanını okuyana kadar benim için birinci sırada Dorian Gray yer alıyordu, fakat bu kitap kafamın karışmasına neden oldu ve sanırım gönlümde birinci sıraya çoktan yerleşti bile.
Kitaba gelecek olursak, iki kısımdan oluşuyor. İlk kısımda, kitabımızın anlatıcısı ile baş başa kalıyoruz. Dikkatlice bakıldığında bu anlatıcı, romanımızın baş kahramanı olan Peçorin ile karakter olarak benzer özelliklere sahiptir. Bu anlatıcının serüvenleri sayesinde Peçorin'in portresi yavaş yavaş zihnimizde yer bulmaya başlıyor ve onun hikayelerini merak etmeye başlıyoruz. Sonrasında ise anlatıcımız bir şekilde Peçorin'in günlüğüne ulaşıyor ve kitabın ikinci kısmında Peçorin'in anıları ile baş başa kalıyoruz ve eserin en keyifli kısmı, muazzam ruhsal tahlilleri ile burada başlıyor.
Peçorin, olaylara eleştirel bakabilen, zeki ve aydın bir kişidir. Fakat çok bunalmıştır. Toplumda aydın sınıfın potansiyeline rağmen hiç kimsenin olması gerekenler hakkında kılını bile kıpırdatmamasından, insanların ikiyüzlülüklerinden bunalmıştır. İşte Lermontov aynı zamanda dönemin Rusya'sını bu şekilde eleştirmiştir. Yani Peçorin çağının bir yansımasıdır adeta. Bilinci bu yaşantıyı kabullenmiyor, başkaldırıyı arzuluyor fakat eylemsizlik ve boşluğun ortasında kayboluyor.
İster istemez Peçorin ile derin bir bağ kurdum. Anılarında yer alan kendi kendine ettiği itiraflar çok hoşuma gitti. Aslında o çok hassas ve çırılçıplak biri. Kendine bir tür savunma mekanizması oluşturmuş ve bencil ve alaycı birine dönüşmüş.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.