“Gerçek şu ki o bana bilinmeyen bir şey için heyecanlanabileceğimi anımsatmış ve yüreğimde küçük bir pencere açmıştı.”
İkinci hikayede Satsuki’nin Urara için düşündüğü gibi hissettim kitabı okurken. Yoshimoto Banana’nın dili durgun ve akıcı. Kelimeler ve duygular okuyanı bir su gibi yıkıyor. İnsanların onlarla tanıştığımız andan itibaren şeffaflaştığını hatırlatması ve aslında etrafımızdaki insanların bizim için ne kadar önemli olduğunu içtenlikle hissettirmesi açısından enfes bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Beni kendi içine o kadar çekti ki bitirdiğimde ağladım... Umarım ilerleyen yıllarda yazarın kitaplarını Türkçe okuma şansımız olur.
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.