Svetlana Aleksiyeviç'in üslubu bu kitabı başarılı kılan en önemli etken. Kitap şiirsel bir havada başlıyor ve farklı anlatıcıların öykülerinde aynı şiirsel üslupla sonuna kadar sürüyor. Kitabın daha büyük bir bölümünü oluşturan ilk kısmı Sovyetler'in dağılma sürecini, içinde II. Dünya Savaşı ve Stalin döneminin de bolca bulunduğu geriye dönük hatıralar ve projeksiyonlarla aktarmayı seçerken ikinci kısım dağılma sürecinin ertesine, özellikle kapitalist oligarkların büyümesi, Çeçen çatışmaları ve Sovyet etnik grupları arasındaki iç çatışmalara ve dramlara yoğunlaşmış. İkinci kısmın başlarında hikayelerin fazlaca kişiselleşmesi ve Sovyet olgusunun dışında alelade insan öykülerine dönüşmesi ilgiyi biraz düşürüyor ama kitap sonlara doğru bunu da toparlıyor. Sovyet döneminin olumlulukta veya olumsuzlukta bir fanatiklikle yansıtılmaması hoşuma gitti. Fakat anlatıcı bakışlarında hakim olanın olumsuzluk olduğunu söyleyebilirim ki bu da bana olması gerekenmiş gibi göründü. Sovyet dönemine olan özlem ise gerçek bir istekten çok geriye döndürülemeyecek olana karşı duyulan bir nostalji havasında. Kapitalist dönem sevilemese de komünist döneme de duyulan gerçek bir özlem yok. Kitabın ciddi bir öğretici sistematiği bulunmuyor, yani bu kitapla Sovyet döneminin tarihinden çok hissini kavrayabilir, en fazla belki bazı isim ve olaylara karşı kulak aşinalığı kazanabilirsiniz. Fakat hissi verme konusunda kitap oldukça başarılı.
··
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.