Kitaplarını severek okuduğum bir yazarın daha da çok severek okuduğum kitabı...
Kitabı okurken kitabın baş kahramanı hatta belki de tek kahramanı Adem'in kafasının karışıklığı sizin de kafanızı karıştırıyor. Tabii kafanızın karıştığı ölçüde de zevk alıyorsunuz.
En güzel yanı, anlam kargaşasının içinde anlam yüklü cümlelere (aslında anladım derken belki de anlamına yetişilemeyen cümlelere) rastlamak ve anlamına yetişmeye çalışırken beyni yakan ama yine de güldürmeyi başaran diyaloglar....
Kitabı okurken: "Ben ne okuyorum yaa" diye sorsanızda kendinize ne anlatmaya çalıştığını dolaylı da olsa (hatta çok fazla dolaylı da olsa) anlıyorsunuz.
Ne mi anlıyorsunuz? Onu ben bilemem. O her okuyucuya göre değişir. Bazen herkesin öylesine okuyup geçtiği bir cümle sizin en çok üzerinde durduğunuz, tekrar tekrar okuduğunuz cümle olabilir. O yüzden kitabın ne anlatmaya çalıştığı bıraktığı etki onu okuyan kişi sayısı kadardır zannımca. Kitabın ne anlattığına herkes kendisi karar versin ama anlam kargaşası içerisinde ne anladığımı da alıntı yaparak paylaşmak isterim.
~ "Hafıza dediğin kederdir katip yaz bunu.
Dünya boşlukta nasıl duruyor sanıyorsun.
O, boşluk değil keder.
Kederi çıkar, dünya düşer.
Unutma."
~"Hatırladıkça anlarmış insan. Unuttukça tükenirmiş."
Velhasıl bizi biz yapan acılarımız, unutmak istediklerimizmiş....
Vesselam...
··
118 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.