“İnsanın en serin anında bile, içinde tutuşan bir yer vardır kimse bilmez. Baharı bekler, bahar gelmez. Bir ömür suladığı çiçeği solar, kimse görmez. Sonra bir an gelir; Çiçek koparılır, saksı kırılır, pencere kapatılır, perde çekilir. İnsan o eşikte her şeyden vazgeçer.”
Şu fâni dünya da insanlar neyin telaşında?
Kuru kavga, boş lakırtı, herkes kendi davasında.
Dost mu gerek bize? Post mu gerek bize?
Hissizliğimizin ortasında ne gerek bize?
