Kitabın başlangıcından da anlaşılacağı gibi iki karakter de sonunda maalesef ölümle tanışıyor, fakat ne kadar bekliyor olsam da ilki öldüğünde ağlamadım diyemem. Gecenin köründe, üzgün şarkılar dinleyerek ağlamak istediğinizde
tam olarak işe yarayacak bir kitap.
Bakış açısının her bölümde değişmesi iki ana karakter ve onların arkadaşları arasında olduğu zaman hikayeye bir derinlik katmış olsa da yan hikayeler çok bağımsız ve havada kalmış, açıkçası biraz sayfa sayısını arttırmak için yazılmış gibi geldi. Zoe ve Delilah’nın kısımları olmasa Mateo ve Rufus'a daha fazla sayfa eklense hikayeden hiçbir şey eksilmez hatta daha iyi bile olabilirdi.