Yeni dünyada hiç evlilik olmamalıdır, sadece aşıklar olmalıdır. Birbirlerinden memnun oldukları sürece bir arada kalabilirler; ve çok uzun bir süre bir arada olduklarını hisseleri an küçük bir değişiklik iyi olacaktır. Üzüntü söz konusu değildir, öfke söz konusu değildir, sadece doğayı derinden bir kabulleniş.
İnsan gelişimi bir kutupta diğerine hareket etmeye ihtiyaç duyar. Bazen tek başına olmak son derece iyidir: kişinin kendi alanına ihtiyacı vardır, kişinin tüm dünyayı ve kim olduğunu unutmaya ihtiyacı vardır. Diğer kişi yoktur. Böylelikle sen kendine sınır koymazsın. Diğeri senin sınırını oluşturur aksi takdirde sen sınırsızsın.
Hakiki varlığını tanımadan ölme. Sadece hakiki varlıkla yaşamış ve hakiki varlıkla ölmüş birkaç insan şanslıdır çünkü onlar yaşamın sonsuz olduğunu ve ölümün bir kurmaca olduğunu bilirler.
Hiç kimse yalnız olmak istemez, herkes bir kalabalığa ait olmak ister; sadece bir tek kalabalığa değil, pek çok kalabalığa. Bir kimse bir dini kalabalığa, bir siyasi partiye, bir rotary kulübüne ait olur. Ve daha pek çok ait olunacak küçük grup vardır. Kişi, günde yirmi dört saat desteklenmek ister. Çünkü sahte olan destek olmaksızın ayakta kalamaz. Kişi kendi başına olduğu an garip bir delilik hissetmeye başlar.
Eğer aşık olursan özgürlüğünü yok etmeye gerek yoktur. Her ikisi bir arada var olabilirler; onların arasında uzlaşmaz bir çelişki yoktur. Bizim aptallığımız yüzünden biz uzlaşmaz çelişkiyi yaratmış durumdayız. Bu nedenle rahipler, dünya insanlarının aptal olduğunu düşünürler. Ve Dünya insanları derinlemesine bir şekilde bilirler ki rahipler aptaldır; onlar hayatın tüm zevklerini kaçırıyorlar.