yanımda birileri varken de yalnız yürümeyi öğrenmem gerektiğini düşündüm bugün. ama ben bu yolu hiç bilmiyorum ki. o kadar karanlık ve kuytuydu ki çoğu zaman. yalnız kalmak, kalabilmek büyümek gibi gelirdi hep. sanırım büyümenin vakti geldi artık. hayır, mesele yalnız kalabilmekte değil ben yalnızlığa aşık biriy(d)im. yanında biri varken yalnız yürüyebilmek mesele bu. yalnız yürümem gereken yolda gözlerim doluyor, gözlerim arıyor, gözlerim... ah gözlerim.. bana bakmanın her zaman görmek olmadığını öğreten sevgili gözlerim.. bilmediği yollarda sımsıkı kapanan ama kalbimin hissettiklerine her zaman inanan ve sonunda da hep mağlup olan yorgun gözlerim.. kapan, korktuğunu kimse bilmemeli, bilmemeli ki incitemesinler. kapan, gün gelip de sonsuza dek kapanana kadar kalbine mağlup olmaya devam et.