"Hep aynı yalanlara maruz kalıyordu ama tek gerçek, korkunç ve nefret dolu ölümün yaklaşmakta olduğuydu. Böyle bir durumda günlerin, haftaların saatlerin ne önemi vardı ki?"
"Neden dua ettiğimi akıl yoluyla anlamayacak ve dua edeceğim, ama hayatım, tüm hayatım, başıma gelebilecek her şeyden bağımsız olarak hayatımın her dakikası, eskiden olduğu gibi anlamsız olmamakla kalmayacak, bu hayata katabilecek güçte olduğum iyiliğin kesin anlamına sahip olacak."
-Evet, nerede kalmıştım? Hayatın işkence olmadığı bir durum düşünemediğim, hepimizin acı çekmek için yaratıldığımız ve bunu hepimizin bildiği, hepimizin kendimizi aldatacak çareler uydurduğu konusunda kalmıştım. Peki gerçeği gördüğünde ne yapmak gerekiyor?
-Kendisini rahatsız eden şeyden kurtulması için akıl verilmiş insana.