seninle değilken anılar,
yalnız seninle anım var.
biliyorum da üstelik,
taşlarla örülü gölgelerin bile.
bilsen sen de
binlerce gölgem var.
kalemine dur demenin ne demek olduğunu
bilsen.
gizlediğimi kelimeleri,
bir hazine gibi,
yazmaya korkarken seni,
romanlar taştığını gözlerimden.
her gün andığımı
yüzünün keskin çizgilerini.
elinde tuttuğun sigaranı,
bilsen defalarca resmettiğimi.
günlerin, ayların öfkesini taşırken üstümde,
o kadar sakinim ki…
bu zıtlıklar doğurdu belki de resimlerini.
-glc