Toplumun düzenini korumak için gerçeği değil, algıyla üretilmiş bir suçu tercih edişinin hikâyesi.
Bakış açısının sandığımızdan daha etkili olduğunu gösteren kitaplara bayılıyorum. Bir olay olduğunda ve herkesin taraf tuttuğunu gördüğümüzde, her şey açığa çıkana kadar peşin hüküm vermemenin önemini vurguluyorlar.
İnsanlar bir kere konuşmaya başladığında fail de mağdur da insanlıktan çıkartılır. Ya bir melek kadar iyi olursun ya da bir iblisten daha kötü. Sonra birisi çıkar ve melek hakkında dedikodu yayar ve roller tamamen tersine döner. Melek manipülatif bir canavara, iblis ise yanlış anlaşılmış masum birine dönüşür.
Herkes kimin melek kimin iblis olduğuna karar vermeye hevesli olsa da, "Acaba?" diye soracak birilerinin varlığı, insanlığın her şeye rağmen inatla kendini duyurma çabasıdır.