Çoğu zaman anlam veremiyordum neden benim onlara verdiğim sevginin yüzde birini bile bana vermeyen kişilere kalbimi kaptırdığıma. Sevmek istemiyordum beni sevmeyen insanları. Sevmek istemiyordum benim onları merak ettiğim gibi ne yaptığımı, neler hissettiğimi merak etmeyenleri. Sevmek istemiyordum ben onları çok özlerken onların zihnine bile uğramadığım kişileri.
Neden her yaşadığın olayda en büyük destekçin kendin olabilecekken sana sırtını dönen ilk kişi sen oluyorsun?
Sevgili günlük,
Kendimi bir kez daha yeniden keşfediyorum ve umarım bu yolculuğun sonunda her zamankinden daha çok kendisiyle barışık bir kız hâline
gelirim. Gelemezsem de sorun değil. Çünkü hayatım sona erene kadar, her zaman yeniden deneyebilme diye bir seçeneğim var.
Kendimden șüphe ettiğim, güzel olmadığımı ve bu yüzden kimsenin bana ilgi duymadığını düșündüğüm zamanlardan... Olduğum insanı sevmediğim, baktığım zaman aynada gördüğüm kişiyi beğenmeyeceğimi düşündüğüm için aynalardan kaçındığım günlerden... Sevdiğim çocuğu her gün sevgilisiyle gördüğüm ve hiçbir şey diyemediğim için içimde büyüyen duygu ve acı yığınından... Kendime senelerce verdiğim ruhsal ve fiziksel zararlardan korkuyordum. Bu korkular; geçmișten heybeme atarak getirdiğim acılarım, hislerim ve travmalarımdan kaynaklanıyordu. Onların șimdiki beni ben yapan parçalarım olduklarını biliyor ama onlarla barşmak için kendimde
güç bulamıyordum.
bir damla gözyaşı okyanus boşluklarını doldurur
senin gözyaşların beş kitayı eritirler
hünerli ellerin yeni bir dünya yaratırlar
gözlerimden milyonlarca yıldız çoğaltırsın
milyonlarca defa bakabilmem için
geceleri sana bir saniyede
parmaklarımdan istifhamlar çoğaltırsın
her ağacın dalına bir istifham asarsın
ölüme mahkûm eder beni asarsın
ben tutar seni asarım
karanlıkta kalmış çocuklara döneriz
artık ben diye bir sey kalmamıştır
sen diye bir şey yoktur
hiç gelmemişe döneriz
korkarız