Hacer Şener
@hacer_05
106 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Denize kıyısı olmalı insanın..
Dalgalar umudu taşımalı
Maviden doğduğunda güneş
Isıtmalı sımsıcak kıyısında insanı
Cıvıl cıvıl uçan martılara bakıp
Özgürlüğü solumalı
Denize kıyısı olmalı insanın...
Sinan Alataş
Denize kıyısı olmayan yerlerde büyüyenler gönlünü deniz yapıp kıyısında dolaşır..
Zahirde kıyısında olursun her denizin
Zira sahiller nihayetidir o denizin
Batıni nice deniz taşır kimi
Ne kıyısı, ne sahili!..
Okyanusun ta kendisi
Kıyısında olmalı böyle kimilerinin...
Sizin gibi...
Sinan Alataş
Reklam
Emanet bir kalbi taşır gibi taşıyorum kalbimi. Bazen kulaklarımı sağır, gözlerimi kör ediyorum kırılmasın diye..
Enfes bir ruh ve kalp dünyası;
Feyz aldım, umarım ötesi...
2012 yılında okumuştum ilk defa..
"Hani bana deselerdi ki okunmasını önereceğin bir roman hakkın olsa ne önerirsin diye Nar Ağacı derim demiştim" bitirdiğimde..
Sonra dedim ki "Allah'ım bana okuduğumu unuttur da bi daha okuyayım..'İnsan nisyan ile malüldür' unutuyor. Konusunu unutmuyorsun ama olayları, diyalogları, altını çizdiğin cümleleri unutuyorsun..
Yine aynı heyecanla, aynı merakla, aynı kalp çarpıntısı, aynı hüzün, aynı acı, aynı hayret, aynı dünyadan kopuşla okudum birkaç gün içinde..
İki ayrı ırmağın kâh başını taşlara vura vura, kâh derin vadilerde sesinin yankısını duya duya, kâh upuzun ovaları derin bir sükunetle geçerek birbirini bulup kavuşması gibi bir kavuşma hikâyesi..
Tac-ı Süleyman, Tebriz, Tiflis, Bakü, Batum, Trabzon, İstanbul arasında gelip gidilen, gidip kalınan, çıkıp dönülmeyen bir yol var yürüyorsunuz..
1912-1917 yılları arasında Anadolu'nun ve hatta yakın coğrafyada yaşanan kaderin kara yazgısını içinizi oya oya okuyorsunuz..
Settarhan yoruluyor, Zehra yoruluyor ben de yoruluyorum peşlerinde...
İsmail'in heybesindeki 'Kırık Kafiye' gibi kırılıyor insanın kolu kanadı yaşanan onca acının içinde...
"Bul bakalım kafiyelerini: Âh."
İsmail bir çırpıda saydı: "Râh, ervâh, gâh, tecelligâh, agâh, nigâh, ikrah, iflâh..."
Biraz düşündü, ekledi:
"Günah da âh'la kafiyelidir. O da siyah'la, simsiyâhla, vâhla, eyvâhla. Lakin hepsi de Allah'la. Âh'tır kafiyelerin en güzeli.
"Sen öyle çağırmasan ben böyle gelmezdim.
Ben böyle çağırmasam sen öyle gelmezdin"
İncelemeniz o kadar enfes ki, giriyor insanın koluna ve eline tutuşturuyor kitabı... Kaleminiz çok kuvvetli, umarım kitabınız vardır, yoksa mutlaka olmalı...
"Bul bakalım kafiyelerini : Âh."
İsmail bir çırpıda saydı: "Râh, ervâh, gâh, tecelligâh, agâh, nigâh, ikrah, iflâh..."
Biraz düşündü, ekledi:
"Günah da âh'la kafiyelidir. O da siyah'la, simsiyâhla, vâhla, eyvâhla. Lakin hepsi de Allah'la. Âh'tır kafiyelerin en güzeli."
AHLAR
Ah Sen!
Ah Sen!
Ah Ben!
Ah Ben!
Kaç kere sana "Ah!"
Kaç kere bana "Ah!"
Ah etmek kaldı ya bizden sana, bana
Gömdüm "Ah"larımı derin bir çukura
Örttüm üstünü de sıkıca
"Sevdamdı, bir zaman..." diyen
Yüreğimin hatırına...
Sinan Alataş 
Bir Yığın Söz
Ne diyecektin,ne söyleyecektin?
Şairlerin şahı olsan,
Bir AH’dan başka...
Didem Madak
Bütün cümlelerin, bütün mısraların sonu iki harf bir hece : Âh
"Aşk zordu, ama onsuz olunmuyordu. Aşk da şiirsiz olmuyordu. Bu yüzden hayatta daha çok "şiir" vardı. Gerçi her şey şiir sanılıyor, ölçü ve uyak varsa, bir de üstüne akrostişiy se her dize yayımlanmaya değer bulunuyordu. Gazetelerin ve dergilerin şiir köşeleri, hatta şiir sayfaları vardı. Bu
köşelerde özellikle aşk acısıyla kavrulanların döktürdüğü dizeler yayımlanırdı. Köşeyi hazırlayanlar eğer dalgın ve özensizlerse, zaman zaman ünlü şiirlerin başkalarının adıyla çıktığı olurdu."
Seviyorsun
Daha çok seviyorsun
Sevdiğine doyamıyor
Sevmeyi yetiremiyorsun
Derken imdadına yetişiyor
AŞK'a sığınıyorsun
Aşk'a da sığamıyor
ŞİİR oluyorsun
Gönül avuntusu işte
Oyalanıp duruyorsun içinde...
Sinan Alataş
Bir Yığın Söz
Bir gönül avuntusuydu şiir...Gönül oyalanıp durur içinde...
1 yanıtı göster
Reklam