Mutluluğu büyük ve tek bir şey zannedenler, ondan asla pay alamazlar. Onun bir cam gibi kırılması ve parçalara ayrılması gerekir. Parçalar hayata saçılır ve insan en uzağa fırlayan, saklı kalan küçük parçaları teker teker bulup avucunda biriktirir. Yaşam budur, parçaları toplamak. Mutluluğun hasadı böyle
yapılır. Yerde parça kalmayınca mutluluğun tükendiğini sanıp üzülürsün, oysa onun sana görünmeden ayağına batmasından korkarsın. Belki batar, battığı yerden çıkarırsın. Bir gün unutursun, bir zamanlar orada bir bardağın kırıldığını, yani ne kadar mutlu zamanların olduğunu.