Bu kitaba bu denli muhabbetle bağlanmamın nedeni neydi inanın bilmiyorum. Hocamın mütevazı nefesinde kendimi bulabilmek miydi ,Yusuf(as) ile bir yol yürümek miydi, ihsânın en derinini görebilmek
Yüce Yaratıcı'nın kendisine verdiği kutsal vazifeyi yapabilme azmiyle hemen her sebebe yapışıyor , küçük bir umudun peşinde titreyen bir kalple çırpınıp duruyordu.
Bir gerçeğin farkına vardım . Dünyanın hiçbir tertip veya tedbiri imana giden yolları kesemiyor,oraya açılan caddeleri tıkayamıyordu. Çileli oluyordu , sıkıntılı oluyordu ama yolcular hep yolda oluyordu . Yolun sahibi Allah'tı ve dilediğine yürütüyordu. Yürüyüşün çilesi erişilen nimetin dengesiydi. Mükafat Allah'ın cemali olunca sıkıntı kimin umrundaydı?