Bir geceyi benim anılarımla sabahla
Dudağını mey, şarapla ıslat
Çünkü yar’ı anmak güzeldir
Bu yorgunu hatırla
Çünkü kolu kanadı kırılmış olan bu kuşun
Bahar mevsimlerinin anısıyla gönlü hoştur
HER NEFESTE KAFESTE
HAYKIRAN KUŞU
CİĞER KANIYLA BİR ÖMÜR
GÜL GÖLÜNÜ KAFESE ÇİZEN KUŞU
HATIRLA
Ah ah, arif insan gönül yarasıyla doğar
Ah ey gönül ah
Ey bülbüller bu yeşillikte çiçek mevsimi geldiğinde
Güzü hatırlayın
O hoş bahar mevsimi gelince
Çiçekle beraber bizi de yâd eyleyin, hatırlayın
Arif eğer aşkı yolunda, yorgun plan canını feda etse de
Bu yeşillikte bülbüllere aşk dersini öğretti
Ah ah, arif gönül yarasıyla doğdu
Gönül yarasıyla doğdu arif insan
Şiir: Huşeng İbtihaç