"Birisinin başlaması gerek. Başkaları işbirliği yapmayabilir ama bu seni bağlamaz. Benim önerim şu: Sen başla. Başkalarının işbirliği yapıp yapmamasına aldırma."
Üzgünsek bunu kalpten hissetmeli ve yaşamalıyız. İnsan asıl acıdan ve üzüntüden kaçmaya çalıştığında sıkışıp kalır ve hiç kimseyle derin ilişkiler kuramaz.
Kaya kendinde bir gücü yoktur. Tepeden aşağı yuvarlanmaya başladığı andan itibaren, yerçekimi ve eylemsizlik yasalarından kurtulana dek yuvarlanmaya devam eder. Ama bizler kaya değiliz. Bizler eğilime direnme becerisi olan varlıklarız. Yuvarlanan benliğimizi durdurup tepeye tırmanabiliriz. Onaylanma arzusu muhtemelen doğal bir arzudur. Peki, başkalarından onay görmek için tepeden aşağı yuvarlanmaya devam mı edeceksin? Yuvarlanan bir taş gibi her yanın törpülenene dek kendini yıpratacak mısın? Geriye sadece ufak bir küre kaldığında, buna gerçek ben" denebilir mi? Sanmıyorum