H̷̷.Y̷̷.₇₇₇⛥
@halime_yldz
02/05/2024 *Saudade*
25/10/2021
“Hiç kimsenin yargıcı olmayacağının özellikle aklında tut”
“Amor Fati”
“Herkes, herkese karşı, her şeyden sorumludur"
709 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı kitaplar insanı kendi hikâyesiyle baş başa bırakır. Tam olarak öyle bir kitap.
Bu kitap bana hediye edilmişti. Yaşam, ölüm ve felsefe üzerine kurulu üç başlık altında, şiirsel bir dil eşliğinde okurla buluşuyor. Aslında oldukça felsefi bir eser; ancak felsefeyi doğrudan anlatmak yerine, onu şiirsel bir anlatım aracılığıyla hissettiriyor.
Bana hediye eden kişi kitaba “Yaşam” bölümünden başlamamı söylemişti. Önce o bölümü bitirdim, ardından “Ölüm” bölümünü okudum.
Kitapta klasik anlamda bir anlatı ya da olay örgüsü yok. Kısa cümleler ve düşünce parçalarıyla insanın kendisine söylemeye çekindiği soruların bir yankısı gibi ilerliyor.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, fazlasıyla yalın olan metinlerin barındırdığı yoğun anlam oldu. İlk bakışta hızlı okunabilecek bir kitap gibi görünse de aslında sindirilmesi gereken bir eser. Okur zaman zaman kitabı tekrar açıp bazı bölümleri yeniden okumalı. Hatta o bölümlerin kendisinde uyandırdığı düşünceleri ve hisleri kaleme almalı. Bu şekilde kitapla kurulan ilişki çok daha anlamlı bir hâl alabilir.
Kısacası bu kitap cevaplar veren değil, yoğun ve anlamlı sorular soran bir eser. Belki de bu yüzden bende, zaman zaman tekrar okunması gereken kitaplardan biri olduğu hissini bıraktı.
İyi Okumalar Kitap Avcılar
İlk bakışta, “Deliliğe Övgü”nün sahneye çıkan deliliği kendini överken görmek eğlenceli, hatta ironik görünebilir. Ama satırlar ilerledikçe fark ediyorsun ki Erasmus, aslında deliliği değil, akıllı olduğunu sanan insanın çelişkilerini gözler önüne seriyor. Bunu yaparken deliliği bir araç olarak kullanıyor; sanki “Ben deliyim, söylediklerime çok aldırmayın” der gibi. Bu sayede eleştirisi hem güvenli hem de etkili oluyor.
Asıl etkileyici olan ise insanların cehaleti bilinçli olarak tercih etmesi. Aptallık ya da budalalık değil; düşünmek zor, huzur ve konforu bozabilecek bir eylem olduğu için çoğu kişi sürüye ayak uydurmayı seçiyor. Ve işte sert eleştiriler tam burada başlıyor. Ortaçağ papazları ve din adamları yalnızca sembolik örnekler; bugün çevremizde gördüğümüz, düşünmek yerine kolay yolu seçen herkes bu eleştiriden nasibini alıyor. Bu durum bazen insanda huzursuzluk ve kırgınlık yaratıyor. İnsanlar neden düşünmüyor?
“Deliliğe Övgü” bana, aklı kullanmanın bir erdem değil, bir sorumluluk olduğunu hatırlattı. Belki de en acı gerçek şu: Delilik çoğu zaman istisna değil, normdur.
Bu kitap sadece bir hiciv değil; düşünmeyi göze alanlar için sarsıcı bir yüzleşmedir.
İyi Okumalar Kitap Avcıları
Puan vermedi·1080 syf.··
Beğendi
·2026 4. kitabı
·21 günde okudu
·Okunma: 22 Şubat 2026 12:24
Karamazov Kardeşler’i bitirdiğimde, bitmiş olmasına üzüldüm. Böyle bir eserin sona ermesi insanı garip bir boşluğa düşürüyor. Zaman zaman Dostoyevski için şunu düşündüm: “Nasıl bin sayfalık bir eser yazabiliyorsun? Üstelik bu sadece bir eser değil; birden fazla şaheser bırakmışsın. Hepsi nasıl bu kadar derin, bu kadar sarsıcı, bu kadar güzel olabiliyor?”
Roman ilk bakışta üç kardeşin hüzünlü yaşam öyküsü gibi görünse de aslında her biri bir düşüncenin, bir dünya görüşünün, bir insan hâlinin sembolü. İkili diyaloglar, karakterlerin ruhsal gelgitleri, seçtikleri yaşam biçimleri ve yönelimleri; hepsi farklı bir insan gerçeğine işaret ediyor.
Özellikle Alyoşa (Aleksey) ile İvan’ın bir gece meyhanede yaptıkları uzun konuşma hayranlık uyandırıcıydı. İnanç, Tanrı, kötülük ve özgür irade üzerine kurulan o diyalog, romanın felsefi doruk noktalarından biri. Aynı şekilde mahkeme bölümünde Dmitri’nin (Mitya) avukatının yaptığı savunma, hem retorik gücü hem de insan psikolojisini çözümleyişi açısından etkileyiciydi.
Bu roman yalnızca bir aile trajedisi değil; toplum, insan ruhu, din, Tanrı, yaşam ve ölüm üzerine derin bir sorgulama. Bazı yerlerde açık açık, bazı yerlerde ise semboller aracılığıyla hem değerlendiren hem de eleştiren bir metin. Dostoyevski insanın karanlığını da, inancını da, çelişkilerini de çıplak bir dürüstlükle ortaya koyuyor.
Kitabın birçok bölümünde kelimenin tam anlamıyla kitaba âşık oldum.
İyi Okumalar Kitap Avcıları
Puan vermedi·110 syf.··
Beğendi
·2025 30. kitabı
·3 saatte okudu
·Okunma: 24 Aralık 2025 05:00
Okuması kısa, etkisi uzun bir roman. Yabancı, “insan olmak” ile “toplumun istediği insan olmak” arasındaki farkı acı bir berraklıkla gün yüzüne çıkarıyor. Sebep–sonuç ilişkisi ya da yoğun duygusallık arayanlar için okuması zor olabilir; fakat düşünen ve Camus’un absürt felsefesini seven okurları besleyen bir eser.
Camus bu romanda kısaca şunu söyler: Hayat her zaman mantıklı değildir; insan bununla yüzleşmeli ve kabul etmelidir.
Meursault, bir şeylerden pişmanlık duymadığı ya da üzülmediği için değil; toplumsal dayatmalar gereği rol yapmadığı için cezalandırılır. Toplum bu dürüstlüğü “pişkinlik” olarak görür ve cezalandırır. “Nasıl üzülmez, Tanrı’ya nasıl inanmaz, nasıl pişmanlık duymaz?” gibi sorguların sonunda en ağır ceza verilir. Ne yazık ki eserdeki en dürüst ve belki de en ahlaklı kişi cezalandırılan kişi olur.
İyi Okumalar Kitap Avcılar
Puan vermedi·280 syf.··
Beğendi
·2025 25. kitabı
·10 günde okudu
·Okunma: 22 Kasım 2025 17:49
Zülfü Livaneli'nin dilini seviyorum. Gerektiği yerde gerekini söylüyor. Kitapta gereksiz uzatma, sadece beğenilsin diye öylesine süslü, içi boş ifadeler yok.
Her ne kadar bazı yerlerinde küçük tahminlerde bulunmuş ve bu tahminlerim doğru çıkmış olsa da açıkçası sonu ile ters köşe yaptı. Sonunu böyle beklemiyordum. Sürükleyici, düşündüren ve merak uyandıran bir eser. Kıyas yapmak doğru olur mu veya ne kadar doğru olur bilmiyorum. Çok kişi tarafından övgü ile bahşedilen bir kitap. Tartışmasız bu övgüleri hak ediyor, lakin benim gözdem "Serenad". Tabi her eser kendi konu bütünlüğü ve dili ile değerlendirilmeli bu yüzden yazarın, böyle bir yazarın çoğu eseri okunmayı hak ediyor.
Iyi Okumalar Kitap Avcıları
