Hani bazen bir yara alırsınız da acımaz canınız. Ama ne zaman ki biri şefkatle yaranızı sarmak istediğinde canınız hic olmadığı kadar acır, ağlarsınız ya. Iste tam o an...
Insanın canı yandığında gözden çıkardığı ilk şey bedeni olur. Bedenini yaralarken ruhundaki yaraları kapatabileceğini zanneder. Ama verdiği tek zarar yine kendisine olur...
Ölüm her şeyi yarıda ve yaşanmamış halde bırakan bir son...
Artık o çok sevdiği, gölgesinde soluklandığı, kendisini bir eve ait hissettiren biricik pamuğu hayatta değil miydi yani?