Zaman böyle böyle geçip gidecek.
Ve gözkapaklarımın altından, hayatım dediğim kötü rüyaya ait görüntüler gelip geçecek.
Ama canımı acıtamayacaklar artık.
Evimde olacağım, yalnız, yaşlı ve mutlu.
Evime döneceğim, hiç sahip olmadığım evime ya da hatırlayamayacağım kadar uzaklardaki evime; çünkü oradayken aslında kendimi hiçbir zaman, asla evimde hissetmedim.
Ben bu muyum? Değilim. İçimde bir sürü “ben”ler kaynaşıyor. Kendimi hangisine bağlayacağımı şaşırıyorum…
Sanki onun gözleriyle kendimi gören benim. Onun varlığını benimkinin şartı hâline getiren bu ayrılık duygusunda, görme intibaları tek merkezde birleşen iki gözün beraberliğine benzeyen bir fonksiyon birliği var.