İnsanlardaki açgözlülüğü, nefret, öfke ve ikiyüzlülüğü gördükten sonra, dünyada ona gerek kalmadığını gören şeytan, bu dünyaya göre saf ve temiz kaldığını, eğlenmek için geldiği dünyada tam tersine insanların oyuncağı olduğunu, bu dünyada aslında hiç de yeri olmadığını görür. Bu dünyadaki gibi etkileyici, korkusuzca, acımasızca işlerini yapanların onun cehenneminde olmadığını görür.
Sonunda, roman bana şu soruyu düşündürdü; Bir toplum, bireyin kötülük yapma özgürlüğünü elinden alarak onu “iyi”ye zorlayabilir mi? Ve eğer alırsa, o birey hâlâ insan mıdır?