Otursak bir akşam üzeri, birer çay söylesek.
Hayatını anlatsan. Geçmişini, hayallerini, hedeflerini, pişmanlıklarını, kaybettiklerini...
Sıra bana gelince, ''sen'' deyip sussam..
Anlar mısın hâlimi?
Unuturum dedim, alışırım dedim, geçer yani...
Direndim!
Oturucaktım karşısına, gözlerini üzerine dikip bir güzel ezberleyecektim onu. Çok güzelsin diyecektim. Unutamıyorum diyecektim. Ellerimi açıp avuçlarımı gösterecektim, bak bu avuçlar bir tek senin adını barındılar dualara açıldı Rabb’e, diyecektim. Belki tutamaz kendimi ağlardım.
Vuruldum işte ulan sana, herkesin gözü önünde ulu orta vuruldum!
Günlerce, gecelerce, aylarca bekledim.
En acısı ne biliyormusun abi ? Bu yirmi ikinci Salı, şimdi arasa dese ki, “Filanca yerdeyim gel” buradan kalkar giderim. Bu kafayla, bu sogukta, şu üzerimdeki gömlekle kalkar giderim. Cam kırıklarıyla döşemiş olsalar ona giden yolları, fark etmez. Yalın ayak, koşa koşa giderim.
En tuhafı ne biliyormusun abi ?
Neden gelmedin felan diyemem.
Çok güzelsin, derim. Uzatıp ellerimi bak bu avuçlar bir tek senin adını barındıran dualar için açılıyor Rabb’e, derim.
Şimdi istese abi,
Böbreğimi veririm!