Kara
@halvardbillie
Avukat
Maastricht
15 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
16. yüzyılın sonu, 17. yüzyılın başlarında yazılmış bir kitabı düşündüğümde Shakespeare‘in cinsiyetçiliği aslında gözüme çok da batmamalı. Ama tabii ki modern bir kadın olarak okurken feminizm damarlarımı öfkeden genişleten bir kitap. Kitabın giriş ve gelişme bölgesindeki hırçın karakterle baş etme yönteminden aslında hoşlandım. Kate’in bilinçli ve sağduyudan uzak hırçınlığı, ve kocasının bu hırçınlıkla başa çıkmak için izlediği yol, aynalama yöntemi, aslında zekice yerleştirilmiş. Fakat tabii ki son sayfalardaki Kate’in attığı tirat, kocasının malı olduğu, kadınların kocasının buyruğu altına girmesi gerektiği ve gerçek mutluluğun burada olduğu düşüncesi her ne kadar kocası tarafından yapılmış bir oyun bile olsa Kate’in gerçek düşüncesi olmasa da onu boyunduruk altına almış olduğu için eninde sonunda beni oldukça rahatsız eden bir nokta. Ama tabii ki bu tiradın bir oyun olduğunu okurun ve izleyenin bilmesi müthiş bir ironi sunuyor. Shakespeare’ in zekası yine alt metinden çıkıyor.
Matt Haig'in "Zamanı Durdurmanın Yolları" romanı, genel çerçevede 'neredeyse ölümsüz' olmanın avantaj ve dezavantajlarını sunuyor gibi görünüyor. 'Neredeyse' çünkü baş karakterimiz aslında ölümlü fakat 'anageria' denen bir gen mutasyonu sebebiyle iki bin yıla kadar yaşayabilecek bir vücuda sahip. 'Sunuyor gibi görünüyor' dememin sebebi ise aslında kitap, ön planda uzun yaşamayı anlatıyor gibi görünse de verdiği mesajlar tam olarak normal insan ömrünü hedefleyen cinsten. Örnek olarak:
"Ne kadar uzun yaşarsanız, hiçbir şeyin sabit olmadığını o kadar anlıyorsunuz. Yeterince uzun yaşayan herkes bir gün sığınmacı olacak. Milliyetçiliğin uzun vadede pek bir şey ifade etmediğini herkes anlayacak, dünya görüşlerinin sarsıldığını ve yıkıldığını görecek. İnsan olmayı tanımlayan şeyin insan olmak olduğunu bir gün herkes anlayacak.”
### Sürprizbozan / Spoiler
Baş karakterin dört yüz küsur yaşında olması sebebiyle tarihteki bazı önemli karakterlerle tanışmış olması beni çok kıskandırdı açıkçası. Keşke bu kitabı ben yaşasaydım dediğim nokta buydu. Hikaye akışını beğendim. Yazarın anılardan günümüze geçişleri veya tam tersini aktarışı gerçekten keyifliydi. Fakat sonunun zayıf kaldığını düşünüyorum. Yüzyıllarca baş karakteri oyalayan kötü karakterin 3-5 sayfa içinde foyasının ortaya çıkması ve hemen ölmesi, romanın hatları açısından bence yetersizdi. Basit kalmış bir son ama okuması çok zevkli ve yaratılan dünyaya girmeyi kolaylaştıran bir dil anlatım akıcılığına sahip bir roman.
Fournier vefat eden eşine onla ilgili hislerini, düşüncelerini ifade etmenin mizahi bir yolunu bulmuş. Gazeteye verdiği ilana gelen cevapları ölmüş eşine yorumlatmış. Bayıldım bu düşünceye. Cevaplayanlar arasında Mona Lisa bile var. Okuması gayet keyifli, uzunluk iyi. Mizah düşük ayarda ama sevimli. Aralara anılarını da sıkıştırmış. Okurken yüksek sesle güldüğüm bir metin var: Eşi ile düğününde, ilk eşinden olan kızına yönetilen bir soruya kızının verdiği cevap… “ Babanın düğününe katılmak eğlenceli miydi?” , “Cenazesine katılmak çok daha eğlenceli olacak”.
Jean-Louis Fournier’in okuduğum ilk kitabı. Basit ama etkileyici. Basit derken herkesin yazabileceği ve birikim gerektirmeyen bir anlamdan bahsetmiyorum. Anlatımı basit. 15 yaşında babasını kaybeden yazarın onunla ilgili anılarını anlattığı bir eser. Yazar bence her anısını o anıyı yaşadığı yaştaki haliyle anlatmış. Kitabın sonunda babasını kaybettiğinde, ömrünün sonuna kadar içmiş olduğu için, bir gün babasının içmeyi bırakıp mutlu bir hayat süreceği hayali gerçekleşmeyeceğine üzüldüğünü söylüyor. İşte bu yüzden de etkileyici.
