• 184 syf.
    ·Beğendi·10/10
    Gürbüz Deniz in kaleminden AHMET ARİF

    Hasretinden prangalar eskittim
    Çok gerilere gittim 14- 15 yaşıma istanbul'un, varoşlarından alibeyköye.. yeterince soğuk, gecekondular arasında okuduğum günleri yad ettim.Yeni yeni okuyordum ,ideolojik donanım almaya çalışıyordum.çok beğendiğim sınıf arkadaşım ki kendisi ,okulun sorumlu solcu kızlarındandı.şiir oku ki yüreğinin ışıltısı,sönmesin diyerek bana Ahmet arifin hasretinden prangaları vermişti.1993 yılından beri şiir de dahil olmak üzere okurum.ama bu kitabın bana kazanımı sadece kelime dağarcığımı genişletmek olmadı..o kadar insani,sevdalı ve kavgaya dair duygular körükledi ki devrimci romantizim den sayesinde kopamıyorum..
    "seni, anlatabilmek seni. iyi çocuklara, kahramanlara. seni, anlatabilmek seni, namussuza, haldan bilmez, kahpe yalana. ard - arda kaç zemheri, kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu. dışarda gürül gürül akan bir dünya... bir ben uyumadım, kaç leylim bahar, hasretinden prangalar eskittim. saçlarina kan gülleri takayım bir o yana, bir bu yana... seni bağırabilsem seni, dipsiz kuyulara, akan yıldıza, bir kibrit çöpüne varana, okyanusun en ıssız dalgasına düşmüş bir kibrit çöpüne. yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin, yitirmiş öpücükleri, payı yok, apansiz inen akşamdan. bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene, seni, anlatabilsem seni... yokluğun, cehennemin öbür adıdır üşüyorum, kapama gözlerini..."
    Bu mısraları okuyup ta etkilenmeyen varmıdır acaba?
    Ahmet arifi ne zaman okusam yüreğim kanar,acıyı,isyanı ruhumun en derinliklerinde hissederim.nasıl olmasın misal:
    “Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
    Hani kurşun sıksan geçmez geceden,
    Anlatamam, nasıl ıssız, karanlık…
    Ve zehir - zıkkım cıgaram.
    Gene bir cehennem var yastığımda
    Gel artık…”
    Yazımız onun şiirlerinden kesitlerle devam edecek..ustayı yad etmek ,şiirlerinden feyz almak ve belki kıyıda köşede hiç Ahmet arif okumamış kimse kaldıysa onları bulmak adına bu çizgide devam edecek.
    İşte sanki dağ yeli
    Ve işte sanki meltem
    Kimse toz konduramaz
    Kesip attığımız tırnağa bile
    Ahmed Arif'in "Vurun ulan vurun / Ben kolay ölmem" dizeleri 68'li devrimcilerin dillerinden düşmemiştir.
    78,88,98 kuşakları da Ahmet arif ile sevdasını,kavgasını anlattı.gelecek kuşaklar da eminim ki tek kitaplık şair mi olur diyenlere inat arifin dizelerinde umudu arayacaklardır.
    21 Nisan 1927'de Diyarbakır'da doğan Ahmed Arif 2 Haziran 1991 tarihinde Ankara'da ölmüştür. Asıl adı Ahmed Önal' dır. Babası Kerkük'lü Türkmen, annesi Kürt kökenlidir. Diyarbakır Lisesi'nden mezun olunca Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Felsefe Bölümü’nde okudu. Üniversite eğitimi sırasında iki kere TCK 141'ye muhalefetten tutuklandı. 1940-1955 yılları arasında değişik dergilerde yayınladığı şiirlerinde kullandığı kendine has lirizmi ve hayal gücüyle Türk edebiyatındaki yerini aldı. Şiirlerini Türkçe yazmıştır ama sonradan Kurmançi ve Zazacaya çevrilmiştir. Şiirlerinin toplandığı tek kitabı 1968'de yayınlandı. Türkiye'de en çok basılan kitaplar listesindedir.
    Ahmet Oktay'ın Karanfil ve Pranga (Istanbul: Metis Yayınları, 1990) adlı çalışması Ahmed Arif şiiri üzerine yapılmış en detaylı çalışma olarak kabul edilir.
    bu kitap arkadaşa, sevgiliye, eşe dosta alınacak en güze hediyedir. şiir sevmeyeni şiir ile tanıştırır seveni ise mest eder değerinizi arttırır. Ahmed Arif’in yüreği, sesi, iç dünyası, haykırışları, serzenişleri, davaları ve daha birçok parçası bu usta işi yapıtta toplanmış. Sokaktaki dili şiirlerine yansıtıyor.Halk ağzını şiirlerine ustalıkla işliyor.
    “Yangınlar,
    Kahpe fakları,
    Korku çığları
    Ve irin selleri, aç yırtıcılar,
    Suyu zehir bıçaklar ortasındasın.
    Bir cana, bir başa kalmışsın vay vay!
    Pusatsız, duldasız, üryan
    Bir cana bir de başa
    Seher vakti leylim - leylim
    Cellat nişangahlar aynasındasın.
    Oy sevmişem ben seni....”

    Kavuşamayan aşıkların gözdesi
    Devrimcilerin her daim baş ucu şairi
    Anadolu halkının kadim dostu
    Diyarbakırın Ahmet abisi
    İyi ki yaşamış ve bize şiirler bırakmışsın…

    Açardın,
    Yalnızlığımda
    Mavi ve yeşil,
    Açardın.
    Tavşan kanı, kınalı - berrak.
    Yenerdim acıları, kahpelikleri...

    Gitmek,
    Gözlerinde gitmek sürgüne.
    Yatmak,
    Gözlerinde yatmak zindanı
    Gözlerin hani?

    "To be or not to be" değil.
    "Cogito ergo sum" hiç değil...
    Asıl iş, anlamak kaçınılmaz'ı,
    Durdurulmaz çığı
    Sonsuz akımı.

    İçmek,
    Gözlerinde içmek ayışığını.
    Varmak,
    Gözlerinde varmak can tılsımına.
    Gözlerin hani?

    Canımın gizlisinde bir can idin ki
    Kan değil sevdamız akardı geceye,
    Sıktıkça cellad,
    Kemendi...

    Duymak,
    Gözlerinde duymak üç - ağaçları
    Susmak,
    Gözlerinde susmak,
    Ustura gibi...
    Gözlerin hani?
  • Bu, ne ayıp, ne de yasak,
    Öylece bir gerçek, kendi halinde,
    Belki, yaşamama sebep