Ahmed Arif'ten Zalım Leyla'ya; Bitmemiş bir şiirimde “kesip attığın tırnağa - kurban olurum.” diyorum. Bilmem bir fikir verir mi bu sana. Hastalığa, mikroplara senin hayalınla dayatıyorum. Fizyolojik bir yapı olarak öteki insanlardan bir ayrımım yok. Lakin dünya dünya olalı kimselerin benim gibi sevdiğini ve sevebileceğini sanmıyorum. İnandığım en kesin gerçek bu canım. Beni ben eden de bu. Başkaca yokum. Kaç bin kere söyleyeyim, öyle yaşatan, öyle sevdirensin ki. Seni tanımak milyarlarca yıl yaşamaktan daha dolu. -Ahmed Arif