Hatırlıyorum biz seninle karşılaştığımızda şefkate ne kadar ihtiyaç duyduğumuzu anlamıştık bir anda ve aynı anda. Bizimki ilk görüşte umuttu! Yarayı gösterebilme ve beraber iyileşebilme umudu. Kırık, çıkık, bozuk demeden hiç dokunulmamış duygularımızı birbirimize açmaya cesaret etmiştik. Göğsümdeki üzüntü, kalbimdeki utanç, karnımdaki korku, boğazımdaki öfke çıkmaya yer bulmuştu bir aradayken. Aynı değildik ama benzemiştik birbirimize anlattığımız hikayelerin derinliğinden. Velhasıl kelam biz birbirimize aittik ama farklı yapbozların farklı parçaları olduk.