Kalp ansızın acır, hazırlıksız yakalar acı insanı her şeye gücü yeten bir çocuğun dalgın dalgın önüne bakan son bakışları, kitabın son sayfasında uzakta, bir başına...
Toplumsal hayattaki olanakların yarısını ilişkiler kurmak için gerekli zamanı kaybediyorlar. Zaten kendiliklerinden hoşa gittikleri için, kendi çıkarları savunulsun diye yapacakları pek bir şey yoktur onların ;ama bu bahar geçip gidicidir, onu iyi kullanmasını bilin.
Büyük bir hüzün kemiriyordu ruhumu ;bu iç hayat manzarası toplumdan gelen heyecanlara henüz alışmamış genç bir kalp için yıkıcı etkiler taşımaktaydı ;hayatın eşiğinde böyle bir uçurumla, dipsiz bir uçurumla, ölü bir denizle karşılaşmak...
Soğuk terlerle beslenen dürüstlüğün hayatın aralanmış perdeleri arasında yatağının kumları çakılları görünen bu anlarda güçleniyordu gerçi, ama insanın müthiş adaletinin kılıcı bir adamın boynuna inmek üzere kaldırdığı her seferde, "Ceza yasalarını mutsuzluk nedir hiç bilmemiş kimseler çıkarmış" diye düşünürdüm