Hasret gökçe

Hasret gökçe
@hasret1907
Yaralar vardır hayatta, ruhu bir cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen,kemiren yaralar.
Reklam
Bazen kontrolümü kaybediyorum ve dakikalarca gülüyorum, acının tatlı tebessümü derler ya, ben acılarımı manasız kahkahalarıma bırakıyorum. Düştüğüm boşluk hissini tanımlamak zor, uçurumdan yuvarlanıyorum ve sonu gelmiyor gibi hissediyorum.
Her şeyi anlıyorum ve bu beni öldürecek.
İçimde o kadar ses var ki bazen gürültüden uyuyamıyorum.
Hiç yalnız hissetmedim kendimi. Bir odada tek başıma kaldım, intiharın eşiğinde. Kendimi çok kötü hissettiğim oldu; ama hiçbir zaman birinin odaya girip kendimi daha iyi hissetmemi sağlayacağını düşünmedim? Ya da bir kaç kişinin... Başka bir deyişle, yalnızlık beni hiçbir zaman rahatsız etmemiştir, çünkü yalnız kalmaya doyamam. Ben kendimi insan dolu bir odada ya da tezahürat yapan seyircilerle dolu bir tribünde en yalnız hissederim.