Ayak parmaklarımın arasında tuttuğum bir parça kırık tebeşirle yere çizdiğim o bir harf benim için yeni bir dünyaya giden yol, zihinsel özgürlüğümün anahtarıydı.Çarpık bir ağızla bir şeyler ifade etmek için can atan gergin ben için rahatlama kaynağıydı.
"Gönlünü, ne kadar büyük olursa olsun,
O görünmez nesleyle doldur.
Yüreğin mutluluktan dolup taşınca,
Ona istediğin adı ver:
Mutluluk, Sevgi, Gönül, Işık, Tanrı...
İsim gürültüden başka bir şey değildir,
Göklerin ihtişamını bizden gizleyen bir sistir..."
-Goethe-
Yalnız değil de yapayalnız olduğunu hissettiğin zamanlarda yaşadın mı hiç?
Çevrende kimse yokken yalnızsındır.
Yaşamanın ıssızlığında kimsesiz kalmaksa, bambaşka bir duygu.
Yapayalnızlık budur işte.