Hatice Barış
@haticebaris
İnstagram= brshatice
Sigaramı yakıp üfledim. Üflediğim her dumanda bir hatıra gizliydi sanki. Bir anı, bir acı.
Reklam
Geçmişin peşine düşmek ahmaklıktır diye düşünürdüm eskiden. Ama şimdi geçmişinden başka bir şeyi kalmayan bir adamdım.
Karşısındaki koltuğa geçip ayaklarımı sehpahaya uzatıp bacağımı diğer bacağımın üstüne koydum. Kollarımı birleştirip Açelya'yı izlemeye başladım. Onu izlemek bana huzur veriyordu. Sanki bütün karanlıkları aydılatabilecek bir güce sahip gibiydi. Yüzünün meydan okuyamayacağı bir savaş yok gibi. Neler geçiyordu aklımdan deli gibi ona dokunmak, onunla konuşmak, onu hissetmek istiyordum. Elime değen yüzüyle bile huzur buluyordum sanki. Kalbimin kırık duvarlarına biri tırmanıyor gibiydi. Geçtiği her adımda onarıp.
Bir kere birini sevdiysen o senin için hiçbir zaman sıradan bir insan olamaz her zaman farklı kalacaktır. Bu çok acı verici ama gerçek. Ona hiçbir zaman herkese baktığım gibi bakamayacaktım. Benim için hiçbir zaman yoldan geçen bir insan olamayacaktı. Ona her baktığımda o hüznü, belki zamanında yaşadığım mutlulukları, zamanında duyduğum aşkı tekrar tekrar görecektim. Canımı nasıl yaktığı, beni terk edişini onu her hatırladığımda tekrar hissedecektim. Şuan karşımda olması bile çok tuhaf geliyordu bana. Oysa ben bir daha onu göremem diye düşünüyordum. Bir daha hayat boyu konuşamayacağız diye. Ona söylemek istediğim çok şey biriktirmiştim aslında. Şu an karşımda duruyordu ama ben hiçbir şey söylemek istemiyordum. Çünkü zaman bana aslında kelimelerin bir şey ifade etmediğini öğretmişti. Bir insanın sözlerinle, yaptıklarınla yanında tutamazdın ya da kendini sevdiremezdin. O seni sevmek istiyorsa sen hiçbir şey yapmasanda hatta kötü şeyler yapsanda seni severdi. Ama seni sevmek istemiyorsa dünyanın en muhteşem şeylerinide yapsan, dünyadaki en muhteşem insan olsanda seni sevmezdi. Seninle kalmak istemiyorsa sen yalvarsanda kalmazdı. Sen sadece bunları yaparak kendine olan saygını yitirir, gururunu ayak- lar altına aldırırdın. Zaten kimse kendisini her koşulda gerçekten seven, değer veren, ona iyi gelmek için kendini paralayacak, kendini hiçe sayacak bir insanı sevmezdi. Karşısındakinin sevgisinden emin olan insan korkusuzca giderdi. Döndüğünde bulacağı insandan emin olduğu için. Oysa yanılırdı insan, kimse aynı yerde kalmazdı. Belki unutmazdı. Onda açtığı yaralar kapanmazdı. Derinlerde hala hissederdi bazı şeyleri. Ama yeni bir insan sevilemez miydi? Sevilirdi bence.
Bazen sonlardan kaçarız. Bazen sonsuzluktan. Bazen sonu gelmeyeceğini anladığımızdan.
Reklam