Şizuko'nun samimi mutluluğundan gelen gülümsemesini duydum.
Kapıyı hafifçe aralayıp içeri baktım. Küçük beyaz bir tavşan oradan oraya zıplıyordu ve annesiyle kızı da onun peşinde koşuyordu.
Mutluydular. Bunlar mutlu insanlardı. Ve ben, bir aptal, aralarına dalıp her şeyi mahvediyordum. Sade neşe. İyi bir anne ve kızı. Ah tanrım, eğer benim gibi insanların dualarına kulak veriyorsan, ilk kez, hayatımda ilk kez, sana yalvarıyorum.
Kendimi dizlerimin üstüne bırakıp ellerimi birleştirerek orada dua etmek istedim. Kapıyı sessizce yana çekerek kapattım, Ginza'ya geri gittim ve bir daha asla o daireye dönmedim.