Havin Taşçı
@havintasci
lise
Hakkâri
14 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Gecenin en derin, en suskun saatlerinde, yalnızlık bir gölge gibi süzülüp omuzlarıma çökerken, geçmişin buz tutmuş elleri usulca yakama yapışıyor.
Ömür, bir damla mürekkeptir sonsuzluğun boş sayfasına düşen. Ne eksik ne fazla, sadece o an, ebediyetin kıyısında titreyen bir ışık.
Kalbin her atışı, ebediyete dokunan bir çığlık, aynı anda, usulca sokulan ecelin gölgede bekleyen nefesi değil midir? Ömür, yarım kalmış bir yol türküsüdür. Kalem kırılmış, mürekkep kurumuş, sözler ise dudaklarda biriken suskunluk, vedalar ise yüreğin hep ertelediği bir yemin. Hayaller, korkularla el ele, gönlün karanlık dehlizlerinde bir alev gibi titreşir, ama ne tam yanar ne de sönüp gider.
Ve sonra ölüm gelir. Tüm acılarla vedalaşırsın. Bazen bir ceza olur, bazen ise armağan. Çoğu zaman da suskun bir lütuf…