Hilal Ceren Atış
@hcatis
1 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Bazen akşam rüzgarı estiğinde nefes alabildiğim için ne kadar şanslı olduğumu düşünürüm; cehennemde rüzgar olmadığını söylerler, o halde burası cehennem olmamalı, ne şanslıyım derim. Öyle ki günün yirmi dört saati içinde, sadece o ana sahip olarak yaşayabileceğimi hissederim. İnsanlar olarak epey karmaşık yaratılmış olsak da bazı yönlerden son derece basitiz. Yalnızca nefes almanın güzelliğini hissedebildiğim ufak bir zamana, günde bir saatliğine ya da on dakikalığına da olsa, hayatta olduğum için bunu hissedebiliyorum diye düşünebileceğim bir zamana sahip olsam yeter.
Müzikte ahengin kulağa hoş gelebilmesi için öncesinde ahenksizlik olmalıymış. Bu sebeple müzikte ahenk ve ahenksizliğin bir arada var olması gerekiyormuş. Yaşamımızın da müzik gibi olduğunu söylüyor. Uyumdan önce uyumsuzluk olduğu için hayatlarımızın güzelliğini hissedebiliyormuşuz.
Çocukken bir şey kaybettiğimizde onu aramaya çıkmadan evvel giysimizin ucuna düğüm atarlardı. Kaybolan şeyi bulana dek o düğümle dolaşırdık, kaybı hatırlamak bulmaktan önce gelirdi. Mantar bakmanın bu arayışa denk bir inceliği var. Bazı toplumlarda kayıp eşyaları bulmak için mantarların kılavuzluğuna ihtiyaç duyulması da “bulunmanın” ve “aramanın” özüne dair bir şey açıklıyor. Kaybolan canlılığı da düğümlere odaklanarak aramalı belki de.
