Emma - mənim keçən dövrə aid sevgimi çoşduran, xüsusilə də İngiltərə tarix və mədəniyyətini bir daha sevdirən həmin əsər.
Əsərin baş qəhrəmanı - Emma'nən hər şeyi var: onu sevən atası, mal-mülkü, cəmiyyət içərisində məşhurluğu, gözəlliyi və iti ağlı - sadəcə həyat yoldaşı yoxdur. Amma o tələsmir, əksinə öz rəfiqələrinin və tanışlarının şəxsi həyatı ilə maraqlanır. Bəs öz həyatı?
Kitaba ilk başlayanda əsas qəhrəmanı heç sevməmişdim. Davranışları və düşüncələri mənim təsəvvürümə zidd idi. Rəfiqəsinin həyatına müdaxiləsi, əsassız fikirləri insanı "həqiqətənmi iti ağlı var?" sualı üzbəüz qoyurdu. Amma kitabın ortalarına doğru onun dəyişdiyini, təkcə düşüncələrini yox, əsaslı mülahizələrinin də dəyişdiyini gördüm. Böyüyürdü, onun böyüməsi ilə bərabər müşahidə bacarığı da böyüyürdü. Sonradan sevdiyim cəhətlərinin biri də öz səhvini anlayıb, qəbul etməsi oldu.
Kitabın sonu heç gözləmədiyim şəkildə bitdi. O qədər həyəcanla oxuyurdum ki anlamaq üçün bəzən bir hissəni dəfələrlə oxumalı olurdum.
Kitab mənə çox şey bəxş etdi, əsas da adi bir sözün insanda necə ümidlər yaratdığını və səhv addımların ideal münasibətləri poza biləcəyinə bir daha şahid oldum.
Məncə bu tip romanları sevən insanlar üçün əla seçimdir
Yazıçıya gəldikdə isə qələmi axıcı və anlaşılan idi. Digər əsərlərini də oxumağı düşünürəm. (Əsas da "Qürur və Qərəz"i)
9/10