hicran
@helezon35
Dünyadan vefa bekleyen, zehirden şifa uman gibidir...
Öğretmen
İzmir
237 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
hepimizin var bir hikâyesi..
"Ben Kabil'de, dördüncü sınıftayken, babam ev işlerine yardım etmesi için Ziba adında bir kadın tuttu. İran'da, Meşat'ta bir kız kardeşi vardı; Ziba okuma yazma bilmediği için arada bir, kız kardeşine mektup yazmamı isterdi. Kardeşinden gelen mektupları da bana okuturdu. Bir gün, okuma yazma öğrenmek ister misin, diye sordum. Göz kenarlarını kırıştıran o koca gülümsemesiyle bana baktı, çok isterim, dedi. Böylece çalışmaya başladık; ben ödevlerimi bitirince mutfak masasına oturur ona alfabeyi öğretirdim. Bazen, defterlerden başımı kaldırınca, Ziba'nın düdüklü tenceredeki eti kanştırdıktan sonra, elinde bir kurşun kalem, masanın başına geçtiğini, ona bir gün önce verdiğim ödevi yaptığını görürdüm." "Her neyse, bir yıla kalmadan, Ziba çocuk kitaplarını okumayı söktü. Bahçede otururduk, bana Dara ile Sara'nın masallarını okurdu - tane tane ama hatasızca. Bana Muallim Süreyya demeye başlamıştı - Süreyya Öğretmen." Hafifçe güldü. "Çocukça olduğunu biliyorum, ama Ziba'nın kendi mektubunu ilk yazdığı gün anladım: İstediğim tek şey öğretmen olmaktı. Onunla öyle gururlanıyordum ki; aynı zamanda da gerçekten değerli bir şey yaptığımı hissediyordum. Anlıyor musun?" "Evet," diye attım. Okuryazarlığımı Hasan'la alay etmek için kullanışımı düşündüm. Bilmediği bir sözcükle karşılaştığında, onu nasıl işlettiğimi.
Reklam
“Bir insanı öldürdüğün zaman, bir yaşamı çalmış olursun. Karısının elinden bir kocayı, çocuklarından bir babayı almış olursun. Yalan söylediğinde birinin gerçeğe ulaşma hakkını çalarsın. Hile yaptığın, birini aldattığın zaman doğruluğu, haklılığı çalmış olursun.”
Uzun zaman önce okuduğum bir şeyi anımsadım: Çocukların dehşetle baş etme yöntemi budur: uyuyakalmak
Tarık Tufan kalemini sevdiğim doğrudur. Hatta çok seviyorum. Ve kitaplarının tamamını ikinci kez okumaya başladım. Farklı bir kalem onun kalemi, bambaşka başlauıp bambaşka ilerleyen sizi farkşı farllı duygulara sürükleyen bir kitap. "Ve sen kuş olur gidersin"
Tarık Tufan'ı tanıyanlar bilirler onun kalemi biraz negatiflikle dolu. Aslında ben bu duruma şöyle diyorum, herkes hayatın pozitifini gün yüzüne çıkarıyor, lakin hayat her zaman toz pembe modunda değil. Bir sürü dert ve sıkıntı ile yaşayan hayatında hep acı olan o kadar çok hayat var ki. Bunun farkında olun demek istiyor Tarık abi, bu benim yorumum. Ne diyoruz 'Hayat hep mutlu bitmiyor ve güzelce sonlanmıyor.'
Deneme şeklinde başlayan kitap, içinde geçen karakterle renkli bir hal alarak romana dönüşüyor. Bambaşka bir tad bırakıyor insanda. Okudukça sizi şaşırtacak karakterlerin tutumları. Onca olumsuzlukta kendını kurtarmanın yolunu bulmaya çalışan, parçalanmış bir ailede ayakta kalma mücadelesi veren, yer yer karamsarlıkta boğulup kurtulan kahramanımız kitabı anlatmaya başlar ve bu bayrak elden ele aktarılarak devam eder. Eserde yer alan kahramanların gözünden de olayların anlatılması bir bahçenin farklı ağaçları gibi bütünlük katmış olay örgüsüne. Herkesin hayatının bir Suzanı olmalı dedim kitabı kapattığım anda, en zor zamanınızda size umut olan. Ve bir Muzaffer olmalı size karşıdan ışık yakarak yol gösteren...
