..Bu tip insanlar asla bir gerçeğin farkına varamazlar. Başkalarının günahlarını konuştukça kendi günahlarına tevbe etmeyi unuturlar. Çünkü başkaları günaha girdikçe kendileri affolunuyor sanırlar. Haz verir bunlara kardeşlerine bir eziyet gelmesi. Ve nihayetinde kendilerini öyle kusursuz görürler kibir tevbe edemezler. Bundan daha büyük mahrumiyet olur mu?
Yüreğimi nasıl dağladılar gördün değil mi Rabbin! Nasıl incindim, şahit oldun değil mi? Senden gayrı kimim var ki gidecek. Sen merhametlilerin en merhametlisisin, halim de budur. Yetiş Rabbim!
Yakup kaygıları çok iken evinin yakınlarında bir kuyuya atılmış yavrusunu bulamıyor, yakınındaki varlığını hissedemiyordu. Çünkü kaygı hakikati net olarak görmesine engel oluyordu. Ama ne zaman kaygılarını attı, sabrı en had mertebeye ulaştı, streslerinden arındı işte o zaman çok uzak diyarlardaki Yusuf'un kokusunu almaya başladı.