"Vur asânı taşa' buyurduk."(Bakara 60). Taşlar yumuşadı , taşların asâ-yı Mûsa dokunuşuyla yumuşadığını gören kalpler katı kaldı.
Taşın katılığı kendiliğinden olaydı ,Musâ'nın asâsının dokunuşuyla yumuşamazdı. Oysa ,"Katı ol! " emri karşısında , her an yumuşak duruyor taş.Katılığı emr-i İlahiye karşı yumuşaklığının gereği.Taşın bile yumuşadığını gören kalpler ise hâla katı .
"taş gibi, hatta taştan da katı." (Bakara ,74)