• Bundan 1 yıl önce
    1 ağustos aksamında göz göze
    Geldik senle
    Herşey oyunmuş meğer hayatıma çektim perde
  • Herşey bitecekti senle ben dışında
    Gök yüzüne inat
    Sonsuzla tanışacaktık
    Şimdi herşey kaldı senle ben dışında
    Her kez istediğine kavuştu
    Saçlarınla ellerim dışında
    Sende gitmesen gök yüzüne inat
    Kalsan sol yanımda
  • Bizim herşeyimiz farklı yar..
    Senin yüreğin sıcacık bütün buzlarımı eriten,
    Benim ise buz tutmuş etrafına acı veren..
    Ey yar uzak dur bu sevdadan,
    Ateşle buz misali birbirimizi yok ederiz..
    Ey yar bilmez misin farklı olan herşey bir süre sonra sıradanlaşır?..
    Söyle bana bu gizemi çözdükten sonra ne anlamı kalır?..
    Ey yar ne senle ne sensiz oluyor..
    Tek bir şey var bütün farklılıklar seninle var olup seninle yaşam buluyor..
    Karanlık
  • Öylece kalakalmış oturuyordum.Kulağıma"Herşey daha güzel olacak"sesi beni çileden çıkardı.Yeteeer!Yok "Hiçbir şey güzel olmayacak"diye bağırmam küçük dilim bile hissetmişti.Çünkü kendimi"Hiçbir şey güzel olmayacak"sözüne inandırmıştım."Herşey daha güzel olacak"sesini duymamak için dayanmayıp attım kendimi sokağa.Etrafıma bakındım hangi tarafa gitmeliydim?Bu bilinmezlikle ilerledim.
    Baya yürüdükten sonra artık ayağımın beni ilerletmiyor sanki yere civilenmişte zorla kaldırıyormuş gibi ağır hissediyordum.Yok daha fazla gidemezdim.Bir sokağın kaldırımına oturuverdim.Hemen sokak başında bir büfe yanında bir eczane öylece dükkanlar dizilmiş tren vagonları gibi devam ediyordu.Sessizce etrafımı izledim.İnsanlar ışın hızıyla ilerliyor da bir tek bendim durağan. Esnaflar,Kadınlar,çocuklar durmadan zaman akışıyla yarışıyorlardı.İnsanlar birbirlerine neden hep korku gözlerle bakarlar?
    Bende öyle bakıyor muyum acaba?diye düşündüm."Herşey daha güzel olacak" ah!yine o ses yoksa evden çıktığımdan beri beni takip mi etmişti?
    "Hiçbir şey güzel olmayacak"diye bağırınca bütün o hiç durmadan akan insan yığını durup bana baktılar.Sesimin yüksek çıktığını insanların bana baktıkların da anladım.Yok bu böyle olmaz deyip kalktım.Bir ruh gibi büfeye doğru ilerledim.İçeri girip büfe sahibinden adını kendim bile bilmediğim birşey istedim.
    "Bunu mu istiyorsunuz?"
    Evet veya hayır demeden elimi cebime atıp ne kadar param varsa tezgaha bırakıp çıktım.
    Büfe sahibinin ardımda"Paranızın üstünü almadınız"dediğini bile duymadan ilerledim.Nerden gelip nereye gideceğimi bilmeden yürüdüm...
    Nereye varmam lazım?
    Neyden kaçıyordum?
    Niçin kaçıyordum?gibi sorular beynimi kemiriyor ve her bir soru binlerce defa bir sorguydu benim için.Kendimle mücadele ede ede yürümeme devam ettim.Sahile bir banka oturdum.Aldığımdan beridir elimde olan şeyi hemen yan tarafıma bıraktım.Denize derinden bir baktım.Yok anladım bu hayatla bir alıp veremediğim vardı.Hayat hep almış benden,bense hayattan hiçbir şey koparamamıştım."Senle mücadelem daha bitmedi hayat"diye iç geçirirken.
    Yanıma bir kedi miyavlayıp yaklaştı.Bir kaç miyavlamasından sonra hiçbir şey anlamadan çekip gitti.
    "Kedi bile benden kaçtı"deyip Denize bakıp gülümsedim.Biraz hüzün,biraz kederliydi gülümsemem.