Belirsizlikler, ters gidebilecek her şey ve tüm kötü olasılıklar kafasında dönüp durmuş olsa da tiz bir şarkı, hepsinin önüne geçiyordu. Bu şarkının adı umuttu ve Lunu, her ne kadar bu şarkıyı söyleyemeyecek kadar akıllı olduğunu düşünse de umudun, bir kalbe dolması için akla ihtiyacı yoktu.
Hodbin, Dede'nin kocaman kollarının arasına girdiğinde, kendini yine küçücük bir çocuk gibi hissetti. Sanki yine bir çocuktu ve düştüğünde, canı yanmıştı. Acısını dindirmesi için koşacağı tek kişi ise sımsıkı sarıldığı Dede'ydi.
'Ölümlü insanlardan biri Tepegöz, sorarsa sana,
nasıl oldu da böyle kör oldu gözün,
dersin ki, Odysseus kör etti beni, kentler yıkan,
yurdu İthake'de olan Odysseus, Laertes'in oğlu.'