Herkese merhaba bu benim hayatta yaşadığım zorlukların bir hikayesi.
Ah ah ah kimse istemez dimi çocukluğu zor geçmesini işte insan hayatını ve kaderini seçemiyor.
Hiç unutmam 13 yaşındayım ben zaten hayatımı 13 yaşına kadar yaşadım.O gece annemin yaptığı nefis yemekleri yerken annem bugün hep karnı ağrıdığını söyledi bizde babamla birlikte bunun günlük bir sorun olduğunu düşündük ve üstüne düşmedik ama biz yattıktan sonra annemin ağrılar içinde kıvrandığını duydum. İnsan istemez dimi annesinin acı çekmesini ama insanın elinden hiçbir şey gelmiyor sağlık bu sabahına babamla birlikte hastaneye gittik ama sabaha kadar gözüme uyku girmedi annem için üzülüyordum gittiğimizde hastaneye hemşireler sedyeye uzattı serum bağladılar sonra annemden kan aldılar ve annemi burda bekletmeleri gerektiğini söylediler. bende annemin yanında üzülerek bekliyordum çünkü annem acı çekiyordu ve o gün öyle geçti ta ki...Doktorumuzun bize o acı haberi verinceye kadar.Ben annemi yanında uzanırken doktor geldi ve kederli bir ses tonuyla konuşmaya başlayınca anladım kötü birşey olduğunu ve babam sordu annemin nesi olduğunu doktor ise annemin mide kanseri olduğunu söyledi biz babamla o haberi duyduğumuzda mahvolduk çöktük ağlıyordum anneme birşey olmasın birşey olmasın die nerden bilebilirimki ? bu hastalığın nasıl birşey olduğunu doktor dedi hastalığın henüz tam ilerlememiş durumda hemen kemoterapiye başlanması gerektiğini söyledi geç kalmamamız ve annemin moralini yüksek tutmamız lazımdı biz o gün eve gittiğimizde ölüm sessizliği vardı ama bu hissi bilirmisiniz ? evde ailenizle birlikte iken sessiz ortamda beynimizin içindeki düşünceleri. Çok kötü bir his dimi aklımdan binlerce sorular geçiyordu annemsiz napacağım,anneme birşey olurmu,annem ölmesin vb. ve sabahına tekrar hastaneye gittiğimizde annemin saçlarını kesmesi gerektiğini kesmezze döküleceğini öğrendik ama öğrenmez olsaydık nasıl keseriz annemin saçını çok ağlıyordum çünkü annemi çok seviyorum tek arkadaşım o devamı....İKİNCİ BÖLÜMDE BEKLEMEDE KALIN...